Waarom erkenning de sleutel is tot veiligheid en heling
Veel mensen lopen vast op het thema liefde. Niet omdat er geen liefde is geweest, maar omdat liefde niet altijd veilig voelde. Dat zorgt voor verwarring. Verwarring over gevoelens, over grenzen, over verbinding en over waarom patronen zich blijven herhalen in relaties, in werk en in het eigen lichaam.
In dit blog artikel neem ik je mee in het verschil tussen voorwaardelijke liefde en onvoorwaardelijke liefde. Waarom erkenning, niet begrijpen of oplossen, de sleutel is tot duurzame heling.
Waarom we gevoelens vaak niet begrijpen
Veel van ons hebben nooit geleerd wat gevoelens eigenlijk zijn. Hoe ze door het lichaam bewegen. Hoe ze komen en gaan. Wat hun functie is.
Wat we wél hebben geleerd, is om te praten, te verklaren en te begrijpen. En wanneer gevoelens te intens worden, trekken we ons terug in het hoofd. Dat is geen zwakte, dat is overleving.
Als kind doe je dat omdat je veiligheid nodig hebt. Omdat je afhankelijk bent. Omdat je geen andere keuze hebt. Dat gaat niet over schuld, maar over draagkracht en verantwoordelijkheid.
Als kind ben je nooit verantwoordelijk voor het emotionele klimaat waarin je opgroeit. Maar als volwassene komt er een ander moment: dan krijg je de keuze hoe je met je emoties omgaat. En precies daar gaat het vaak mis, omdat we dit simpelweg niet geleerd hebben.
Voorwaardelijke liefde en onvoorwaardelijke liefde worden vaak verward
Voorwaardelijke liefde roept al snel beelden op van mishandeling, afwijzing of ouders die er niet waren. Maar daar gaat het meestal niet over.
Het gaat juist over liefde die er wel was, maar die niet altijd veilig voelde. En dat is een essentieel verschil.
Dit is geen aanklacht richting ouders. Ouderschap is één van de meest onderschatte en complexe rollen die er bestaat. De meeste ouders doen het beste wat ze kunnen, met wat zij zelf hebben meegekregen.
Voorwaardelijke liefde ontstaat zelden door onwil. Ze ontstaat in kleine, alledaagse momenten.
Voorwaardelijke liefde zit in kleine momenten
Voorwaardelijke liefde ontstaat niet in grote fouten, maar in subtiele reacties:
Een kind is verdrietig.
Een ouder zegt: “Ach joh, morgen is het vast weer beter.”
Een kind is boos.
Een ouder reageert met: “Doe niet zo moeilijk.”
Een kind voelt zich gekwetst.
Een ouder zegt: “Zo bedoelde ik het niet.”
Op zichzelf lijken dit geen grote dingen. Geen harde afwijzing. Geen gebrek aan liefde. En toch gebeurt hier iets wezenlijks.
Het perspectief van een kind
Een kind leeft niet in uitleg, nuance of context.
Een kind leeft in gevoel. In het lichaam.
Een kind denkt niet:
“Mijn ouder heeft het druk.”
of
“Mijn ouder bedoelt het vast goed.”
Een kind voelt:
Dit doet pijn.
En op dat moment is er één diepe behoefte: erkenning.
Niet opgelost worden.
Niet gerelativeerd.
Niet verklaard.
Maar: “Ik zie dat dit je raakt.”
Erkenning is iets anders dan gelijk geven
Dit wordt vaak verward.
Erkenning betekent niet:
“Ik heb alles fout gedaan.”
Het betekent ook niet:
“Jij hebt gelijk en ik niet.”
Erkenning betekent:
“Ik zie wat dit met jou doet.”
Dat is alles.
Maar dat is ook allesbepalend.
Wanneer erkenning ontbreekt, gebeurt er iets in het lichaam van een kind.
Wat er gebeurt als erkenning structureel ontbreekt
Wanneer een kind af en toe wordt gemist, is dat niet schadelijk. Daar leert een kind van. Van voorbeeldgedrag, van herstel.
Maar wanneer een kind structureel merkt dat gevoelens worden:
weggewuifd
gerelativeerd
genegeerd
dan leert het lichaam iets. Niet bewust. Niet in woorden. Maar diep vanbinnen.
Het leert:
Mijn gevoel is te veel.
Mijn gevoel klopt niet.
Ik moet mezelf aanpassen om de verbinding te behouden.
En dat is waar voorwaardelijke liefde ontstaat.
Voorwaardelijke liefde = aanpassen voor verbinding
Voorwaardelijke liefde betekent:
ik ben welkom zolang ik niet te lastig ben.
Zolang ik niet te boos ben.
Niet te verdrietig.
Niet te gevoelig.
Niet te intens.
Als kind leer je:
mijn gevoel is een risico.
En dus ga je jezelf aanpassen.
Je wordt lief.
Zorgzaam.
Rustig.
Sterk.
Of onzichtbaar.
Hier begint conditionering. En hier raak je steeds verder verwijderd van je eigen natuur, omdat verbinding belangrijker wordt dan trouw blijven aan jezelf.
Waarom dit zelden expres gebeurt
Dit gebeurt bijna nooit bewust.
De meeste ouders houden intens veel van hun kind.
Maar veel ouders hebben zelf nooit geleerd dat hun gevoel er mocht zijn. Dat verdriet gedragen kon worden. Dat boosheid veilig was. Dat pijn niet meteen opgelost hoefde te worden.
Wanneer een kind iets raakt wat een ouder zelf nooit heeft mogen voelen, schiet het lichaam in bescherming. Dat is het zenuwstelsel dat reageert.
Niet kwaadaardig.
Niet bewust.
Maar automatisch.
Ontwijken is vaak zelfbescherming
Wanneer een ouder zegt:
“Stel je niet zo aan”
of
“Het valt wel mee”
is dat vaak geen afwijzing van het kind, maar een bescherming tegen het eigen ongemak.
Het gevoel van het kind opent iets ouds. Iets wat nooit ruimte kreeg. Iets wat te groot voelt. En dus wordt het gevoel ontkend.
Niet omdat het kind niet belangrijk is, maar omdat de ouder zichzelf niet kan reguleren in dat moment.
Wat een kind dan leert dragen
Een kind leert dat gevoelens spanning opleveren bij de ouder. En dus gaat het zich aanpassen, vanuit loyaliteit.
Het leert niet alleen zichzelf inhouden, maar ook verantwoordelijkheid dragen die niet van het kind is.
Verantwoordelijkheid voor de sfeer.
Voor het welzijn van de ouder.
Voor de verbinding.
En dat is te veel voor een kind.
Het lichaam onthoudt dit
Dit is geen mentaal patroon.
Dit is een lichamelijk patroon.
Het lichaam onthoudt:
gespannen schouders
ingehouden adem
alertheid
aanpassen
En dit stopt niet vanzelf als je volwassen wordt.
Dit patroon reist mee. In relaties. In vriendschappen. Op het werk. En in het eigen ouderschap.
De volwassen vorm van voorwaardelijke liefde
De volwassen versie van een kind dat met voorwaardelijke liefde is opgegroeid, herkent zich vaak hierin:
moeite met grenzen
snel schuldgevoel
verantwoordelijkheidsgevoel voor anderen
jezelf wegrelativeren
conflicten vermijden
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je lichaam ooit leerde dat dit nodig was om erbij te horen.
Wat is onvoorwaardelijke liefde dan wél?
Onvoorwaardelijke liefde betekent niet dat je altijd de juiste woorden hebt.
Niet dat je nooit iets verkeerd zegt.
Onvoorwaardelijke liefde betekent: ik blijf.
Ook als het ongemakkelijk wordt.
Ook als ik het niet begrijp.
Ook als het iets in mij raakt.
Het klinkt vaak simpel:
“Ik zie dat dit je raakt.”
“Dat was niet mijn bedoeling, maar ik zie dat het pijn deed.”
“Je hoeft het niet uit te leggen.”
“Ik ben hier.”
Geen verdediging.
Geen uitleg.
Geen ‘maar’.
Dat ‘maar’ is precies waar veiligheid verdwijnt.
Waarom erkenning zo moeilijk is
Erkennen klinkt simpel, maar is diep confronterend. Het vraagt dat je blijft waar je normaal zou weggaan. Dat je je eigen ongemak draagt in plaats van het te vermijden.
Hier komt het innerlijke kind van de ouder in beeld.
Wanneer een ouder nog bezig is met het beschermen van het eigen innerlijke kind, kan die het gevoel van het kind niet dragen. Niet omdat hij het niet wil, maar omdat het te dichtbij komt.
En zolang die verantwoordelijkheid niet wordt genomen, kan er geen veilige verbinding ontstaan.
Veiligheid ontstaat door verantwoordelijkheid
Veiligheid ontstaat niet door liefde alleen.
Veiligheid ontstaat door verantwoordelijkheid.
Wanneer een ouder niet kan erkennen, kan een kind niet ontspannen. Het blijft alert. Past zich aan. Neemt zorg over.
En dat patroon herhaalt zich later in relaties.
Wat niet geheeld wordt, wordt herhaald
In liefdesrelaties.
In vriendschappen.
Op het werk.
Je wordt de aanpasser.
Of de ontwijker.
De één slikt alles in.
De ander relativeert.
Beide komen voort uit hetzelfde patroon.
Het patroon doorbreken
Het doorbreken van dit patroon begint niet bij perfect gedrag. Daarmee houd je het juist in stand.
Het begint bij bewustzijn.
Bij durven voelen:
waar ontwijk ik?
waar relativeer ik?
waar kan ik blijven?
Elke keer dat je erkent, breek je iets open.
Niet door perfectie.
Maar door aanwezigheid.
Liefde die volwassen wordt
Dit gaat niet over schuld.
Dit gaat over liefde die volwassen wordt.
Liefde die durft te blijven.
Liefde die verantwoordelijkheid neemt.
Liefde die veiligheid creëert.
En misschien is dat wel de meest onvoorwaardelijke vorm van liefde die er is.
Jouw eerste stappen in deze shift
Gratis starten met bewustwording?
➔ Download je gratis Human Design Chart + Self-Care Tool
Begin met kleine gewoontes die je dichter bij jezelf brengen en helpen zakken in je eigen ritme.
Stel je voor dat je elke dag vol energie begint…
➔ Gezondheid Rapport
Leer hoe je jouw energie terugkrijgt met drie simpele en effectieve methodes.
Leer je unieke energie lezen
➔ Human Design Blauwdruk
Een diepgaande schriftelijke reading die jouw design helder en praktisch maakt.
Verbind lichaam en ziel
➔ De Code van je Lichaam
Voor wie blokkades wil doorbreken en de taal van het lichaam wil leren verstaan.
Zodat je niet langer vanuit je hoofd leeft, maar vanuit je natuurlijke ritme.
Klaar voor diepe transformatie?
➔ Exclusief 1:1 Traject (6 maanden)
Een intensieve reis waarin we samen werken aan jouw energie, emoties en missie.
Opstellingsdag | Human Design Kwartaal
Wil je de energie van dit kwartaal verdiepen en écht integreren in je lichaam en systeem?
Gedurende elk Human Design kwartaal organiseer ik een opstellingsdag op Landgoed Bleijendijk in Vught.
Een dag waarin je oude patronen loslaat, je plek inneemt in jouw systeem én ruimte maakt voor de beweging die dit kwartaal van je vraagt.
We werken met systemisch werk, lichaamsgerichte oefeningen en Human Design helemaal afgestemd op de energie van het kwartaal waarin we ons bevinden.
Lees hier meer en meld je aan voor de opstellingsdag.
